Een kussentje voor Moos

Tja, het was te verwachten... Toen het dekentje en kussentje voor Guus klaar waren, wilde Moos ook wel een kussentje. Dus ik vroeg wat hij graag wilde en dat was niet zo moeilijk. 'Een dino, oma...!'
Ik heb zelf niet zoveel met dino's en Petra, de mama van Moos, ook niet, maar ja...

We kropen samen achter de laptop en Moos koos deze dino. Nu was het voor mij even puzzelen met welke bolletjes groen ik zou gaan haken en dat viel nog niet mee.

Ik maakte ook een teltekening, en achteraf denk ik 'waarom deed ik dat eigenlijk?' Ik had gewoon de pixelafbeelding kunnen kopiëren en plakken in word en dan kunnen afdrukken...

En waar ik later ook van baalde, was dat ik links en rechts geen strook ecru had ingepland. Tijdens het haken (corner to corner haak je diagonaal) kwam ik erachter dat hierdoor de dino niet zo mooi uitkomt.

Maar Moos was er heel blij mee en had ook gezegd dat de achterkant van het kussentje precies hetzelfde moest als bij Guus. En dat was rood-blauw geblokt... Tja, dat vond oma niet matchen maar dat telde natuurlijk niet....

Published                             20-07-26     11.10 AM

Visible on the reading list    21-07-26      9.30  AM

Ontwerp Guus

Guus en Moos hebben altijd gezonde belangstelling voor wat ik aan het doen en aan het maken ben. En dan hebben ze ook van allerlei vragen; zo leuk!

En soms willen ze zelf die haaknaald wel eens even vasthouden en dan maken we samen een steekje. Tja, dan komen ze erachter dat het gemakkelijker lijkt dan het is!

Maar Guus wilde ook wel eens op ruitjespapier iets tekenen, want hij had al diverse ontwerpjes van mij gezien. 

En met behulp van een pixelplaatje maakte hij bovenstaand ontwerp. Daarna vroeg hij of ik dit ook kon haken. We rekenden uit hoe groot het lapje dan ongeveer zou worden en ik stelde voor om er een kussen van te maken. Maar nee, hij wilde heel graag een dekentje.

Tja, het werd dan wel een kleintje; niet eentje waar hij zelf onder kon liggen.

Maar... hij had een idee! Dat dekentje zou dan voor zijn tijgerknuffel worden...

Dus haakte deze oma het dekentje, maar er moesten heel wat keertjes een toer uitgehaald worden. En helemaal toen bleek dat er te weinig groen voor de achtergrond was.

Guus en Moos bedachten toen dat er een blauwe lucht moest komen...

Guus had de smaak te pakken en hij bedacht ook een kussenontwerpje, met hulp van een pixelplaatje. Rechts de achterkant; die bedacht hij zelf..

Deze oma is heel blij dat het allemaal gefixt is, tjonge wat een werk... en zoveel draadjes af te hechten...

Maar nu heeft Guus weer een nieuw plan en dat is een bedje maken van hout. 

Zo, dan moet opa maar aan de bak...

Zeg Roodkapje...

In de groep van onze kleinzoon Moos staat momenteel het thema "Het bos" centraal en via een appje naar de ouders wordt dan meestal gevraagd naar diverse materialen die de kinderen dan mee kunnen brengen.

Petra, de moeder van Moos, liet mij het appje lezen en ja.. takken om een hut te maken hebben we genoeg... Maar er was nog iets dat mijn aandacht vroeg. Ze vroeger ook vingerpopjes van het sprookje van Roodkapje!

Dat leek me wel leuk om voor de juffen te maken en ik zag het poppenspel al bijna voor me.

Ik begon natuurlijk met Roodkapje zelf. Toen ik de onderdeeltjes aan elkaar ging zetten, merkte ik wel dat het nog een heel gepruts was, maar goed... dan heb je ook wat!

Het mandje heb ik er zelf bij verzonnen, want ja... daar lagen toch de koekjes in?

Toen was grootmoeder aan de beurt. Ik had er nog net op tijd erg in om een foto te maken van alle losse friemels...

Wolf leek me het gemakkelijkst, maar... we vinden hem meer op een muis lijken! Oh, wat erg... maar het is niet anders...

En toen de stoere jager nog... Ik maakte hem extra stoer met een stoppelbaard en ik kwam ook niet helemaal uit de beschrijving en ben maar zelf wat gaan fantaseren.

Sorry voor de slechte foto's... Het lukt me gewoon niet scherpe foto's te maken en dat heeft te maken met mijn moeheid en het feit dat ik het toestel niet helemaal stil kan houden...

Moos moest ze natuurlijk even uitproberen, en was gelukkig tevreden. Ze zijn inmiddels al mee naar school!

De patroontjes voor het vingerpopsetje vond ik hier.

Een middagje Guus en Moos

Elke dinsdagmiddag haal ik Guus (8) en Moos (5) uit school om half 3 en dan zijn ze tot een uur of half 6, soms 6 uur bij ons.

Als we thuis komen gaan we eerst iets drinken en een koekje eten en daarna mogen de jongens zelf kiezen waar ze mee gaan spelen.

Op zolder hebben we 2 rijen gelabelde dozen staan waaruit ze kunnen kiezen.

Maar niet altijd hebben ze daar zin in of kunnen ze een keuze maken.

Dus meestal heb ik wel een plannetje achter de hand!

Wat de beide heren heel leuk vinden is een speurtocht. We doen dat met briefjes en vanaf het beginpunt worden ze van hot naar her gestuurd voor het volgende briefje. Ergens halverwege heb ik dan een opdracht en aan het einde iets leuks of iets lekkers.

Zo mochten ze deze keer in de keuken snoepstokjes maken met kaas, grillworst, druiven, stukjes appel en tomaatjes. Als ze daar mee klaar waren moesten ze opa gaan opzoeken buiten en mee naar binnen vragen, in de keuken een blinddoek omdoen en hem in zijn stoel brengen.

Daarna moest hij gaan raden wat ze in zijn mond stopten... Oh, wat hebben we gelachen, want hij houdt niet van puur tomaat... Maar hij had er 11 van de 12 goed en dat betekende smikkelen zoveel als je wilde. Want Guus en Moos hadden een aantal stokjes heerlijk gevuld.

Aan het einde van de speurtocht vonden ze een plastic tas met daarin speelklei en vormpjes en een potje met plastic attributen zoals hoeden, armen, voeten...

Ze hebben een hele tijd zitten spelen en leuk om dan het verschil te zien tussen beide jongens.

En nu willen ze elke dinsdagmiddag wel een speurtocht, maar dat doen we maar niet.

Afgelopen dinsdag had Guus zelf een plan gemaakt voor een buitenspeurtocht die hij voor elk van ons uitzette. Van tevoren had hij tekeningen gemaakt en kwam hij vragen wat onze lievelingskleur was en waar we erg van hielden...

Zelfs voor zíjn broertje Moos had hij een aparte speurtocht gemaakt. Daarom had hij verschillende kleuren stoepkrijt gebruikt.

Daarvoor moest Moos wel eerst uit bad komen, waar hij ruim twee uur had zitten spelen. Hij vindt dat zo leuk en komt er helemaal tot rust.

En daar gingen de broertjes dan...! Allebei in hun onesie en alvast klaar voor de nacht. 

Het duurde wel even voordat de speurtocht was uitgelopen. Intussen zaten wij met Arthur (onze oudste zoon en de papa van de jongens) al aan tafel met smart te wachten...

We aten Spinazie-pasta, dat hadden de jongens zelf gekozen! De borden waren in no time leeg...

Techniek

Op de school waar onze kleinzonen Guus en Moos zitten, krijgen de kinderen met regelmaat een techniekles.

Ze hebben zelfs een speciaal technieklokaal waar de groepen 3 t/m 8 gebruik van maken tijdens de technieklessen.

Onlangs bracht Guus deze Duimpiano mee. Hier kun je lezen hoe je zoiets maakt.

Het is serieus werk hè, dat kun je wel zien. En leuk dat ze het vinden!

Een andere techniekles ging over stroom. Guus liet me deze 'kleurplaat' zien en opeens begonnen de ogen licht te geven! Dikke pret natuurlijk...

En zo zag de achterkant er uit... Je kunt meteen zien&lezen hoe de kinderen te werk zijn gegaan. Nou, hij wist het precies te vertellen hoor, hoe dat werkte met stroom en een batterij!

Moos zit in groep 1 en had een kunstwerk gemaakt op een blok hout met spijkers en metalen doppen. Jammer genoeg heeft hij het al weer gesloopt, dus ik kan er geen foto van laten zien. Maar wat gaaf dat ze al zo jong beginnen, al is het maar snuffelen aan de materialen en daar iets mee maken!

Buurman en Buurman

En de poppen zijn af, maar wat een klus! Je realiseert je van tevoren niet dat er zoveel steekjes gehaakt moeten worden. Het zijn allemaal vasten, dus opschieten doet het bepaald niet.

Ze zijn ongeveer 30 cm lang en 10 cm breed en gehaakt met katoen op haaknaald 2,5.

Wat misschien ook niet hielp, was dat ik een Tsjechisch patroon had. Maar het was het enige gratis patroon dat ik kon vinden en wat ik ook goed vond lijken op de buurmannen in de filmpjes.

Zoals ik al eens eerder schreef, kun je met google lens een heel eind komen als je wat haakervaring hebt.

En er stonden duidelijke foto's bij het originele patroon.

Maar al met al is het dan toch gelukt! De poppen zijn net op tijd af, want Moos is vandaag jarig en viert het a.s. vrijdag. Ik hoop dat ik een paar leuke foto's van hem kan maken met de buurmannen en dan houden jullie die nog tegoed!

A je to !!

Pat en Mat

Ja, vorige week waren er heel wat lezers die konden raden wat ik aan het maken was...

Het zijn Pat en Mat van de poppenanimatieserie Buurman & Buurman!

Terwijl jullie naar de losse onderdeeltjes keken, had ik de hoofden al af en begon ik aan de truien van de buurmannen.

Buurman en Buurman is bedacht door Lubomír Beneš, hij groeide op in het naoorlogse communistische Tsjecho- Slowakije, waar mensen elkaar vaak uit de brand moesten helpen (info van internet).

Pat is de naam van de buurman met de gele trui en de Mat draagt de rode trui.

Ze zijn heerlijk onhandig bezig, maar vaak wel vindingrijk.

Ik haak de poppen voor onze kleinzoon Moos, die binnenkort alweer 3 jaar hoopt te worden.

Hij is helemaal weg van de serie en dat verbaasd ons wel een beetje, omdat we dit eerder van Guus hadden verwacht. 

De foto hiernaast is van oktober vorig jaar, toen Moos een keer logeerde bij ons. Hij kon niet slapen en toen heeft hij heerlijk een poosje bij opa op schoot gezeten en natuurlijk keken ze Buurman & Buurman...

Guus doet klusjes

 Vrijdagmiddag kwam er een appje van schoondochter Petra, en er verscheen een fotootje...

En meteen erna kwam er een spraakberichtje van Guus: 'Oma, mag ik klusjes komen doen?'

Nou, dat kwam wel goed uit en ik keek even wat hij zou kunnen doen. 

Hij had in de voorgaande dagen ook al geholpen met takjes oprapen in de boomgaard (na de snoei) en met stukjes gezaagde wilgenstam opstapelen in de schuur.

'Oké, plantjes water geven, een optreden verzorgen en een mooie tekening voor mij maken', sprak ik in.

'En dan krijg je 5 euro'...

Het bleef even stil en toen kwam er weer een spraakbericht van Guus 'voor 6 euro doe ik het! Het is voor het goede doel'...

O, wat moest ik lachen! 'Gaan we onderhandelen, Guus?'

'Mijn papa zit mij op te stolen', verklapte hij.

Als ik het al niet dacht! Onze Arthur is een zakenmannetje en weet precies hoe hij dat moet aanpakken.

Natuurlijk ging ik voor de bijl, nadat ik mijn contante centjes had geteld...

Om 3 uur werd Guus gebracht, glunderend van oor tot oor uit de rugzak van school stak een rolletje.

Guus heeft een gloeiende hekel aan kleuren, maar is er helemaal voor gegaan. Dit heb ik nog nooit van hem gezien. 'Echt Cars, oma...' 

Dit kun je hem wel toe vertrouwen hoor. Hij geeft de plantjes allemaal een heel klein beetje water en als hij morst, poetst hij het meteen weg.

Intussen kletsten we wat en vroeg ik of hij wist waar hij de klusjes voor deed. Nou, natuurlijk wist hij dat! Voor de aardbeving in Turkije... Maar wat is dan een aardbeving? Hij ging het even voordoen...

En heb je er dan foto's van gezien? Nee, een filmpje! En ik ben blij dat het hier niet gebeurd, want dan heb je geen huis meer oma...

En toen was het laatste klusje aan de beurt... Eerst wist hij niet zo goed hoe hij dat zou doen. Maar een week geleden hadden we bovenstaande gitaar bij de kringloopwinkel gehaald, dus toen was het niet zo moeilijk. We besloten om de uitvoering pas te doen als zijn vader hem weer op kwam halen.

Eindelijk was het zover! Maar toen ging Guus zò uit z'n dak dat het hele filmpje mislukte.

Daarom maar even een korte versie van wat hij vorige week liet zien...

En hij is voor Moos ...

De Boerderijdeken is helemaal af. De laatste steken van de rand haakte ik zondagavond en toen vond ik het welletjes.

De bovenste strook met gebouwen haakte ik eind vorig jaar al. En toen vroeg Guus of ik deze deken ook weer ging weggeven. 

Dus ik vertelde dat er soms kinderen heel erg ziek zijn en dan blij worden van zo'n deken.

Maar ik ben òok wel eens heel hèel erg ziek geweest, zei hij!

Tja, wat doe je dan hè als oma...

Ik dacht erover na en omdat Guus een brandweerkamer heeft en ook allerlei brandweerspullen, dacht ik dat het leuk was om voor hem een Brandweerdeken te haken.

En dan kon de Boerderijdeken naar Moos, want dat is zo'n buitenkind en hij is dol op dieren. 

Allemaal tevreden!

De schaapjes bleven nog tot het laatst toe aandacht vragen; ik wist niet goed wat ik er aan moest doen, maar vond ze nu te saai. Misschien ogen erop maken, dacht ik...

Toen Moos onlangs weer bij ons was en de deken op de grond lag, begon hij aan de snuitjes van de varkens te voelen en ging zijn vingertje naar de ogen van de koeien. Ja, zo doen kinderen dat! Dus toen wist ik het wel zeker van die schapen!

En de laatste strook met de gebouwen kon ook nog wel iets extra's gebruiken. 

Ik bedacht dat geraniums in de vensterbanken van de boerderij wel leuk zouden staan.

Maar al snel kwam ik erachter dat de bloempjes dan zò klein moesten zijn dat het eigenlijk een ondoenlijke zaak was om aan te beginnen.

De deken past precies in het kleuterbed dat bij ons staat, maar daar is hij niet voor bedoeld hoor.

De afmetingen zijn 0.90 bij 1.60 en ik gebruikte Royal (Zeeman) en Saskia (Wibra) en haakte met haaknaald 4,5 en 5. 

Het was de bedoeling dat de deken in (overlay) mozaïek haaktechniek (zie HIER voor de techniek ) zou worden uitgevoerd, maar dat is niet bij alle delen gelukt omdat ik dan de afbeelding niet 'spannend' genoeg vond.

Daarom gebruikte ik ook de Mochila haaktechniek waarbij ik de draden voor een deel soms meenam in de figuren. 

Als je nog wil terugkijken naar de verschillende delen, dan kun je op mijn oude blog via Boerderijdeken het begin van de deken zien.

En de andere delen kun je bekijken op dit nieuwe blog met een klik op Boerderijdeken...

Ik heb overal teltekeningen van gemaakt, maar geen beschrijving. Als je iets zou willen haken van deze deken moet je echt de technieken eerst onder de knie hebben. Mocht je echt geïnteresseerd zijn in de schema's, dan kun je me een mailtje sturen.

Guus praat ... en Moos niet (veel)

Onze kleinzoon Guus is inmiddels 4,5 en met regelmaat haal ik hem uit school op en blijft hij bij ons tot het einde van de middag of nèt na het avondeten.

Dat zijn gouden uurtjes als je hem zo alleen hebt en ik probeer hem dan niet teveel te 'sturen', maar te kijken hoe het loopt.

Vorige week haalde ik hem op uit school en zag hij een grijze auto wegrijden.

- 'Dat is Vigo, daar in die auto...'

- 'Ooo, en zit Vigo in jouw groep?'

- 'Ja, Vigo is mijn maatje en ook mijn vriendje. En hij woont vlak bij mijn huis. Ik zal het wel aanwijzen, oma. Eerst moet je naar mijn huis rijden en als je dan bij mijn huis bent zeg ik wel waar je heen moet'.

Dus deden we dat maar. Ik stopte voor zijn huis en kreeg opdracht om iets verder te rijden en toen linksaf te slaan. We kwamen in een heel smal straatje, tussen twee rijen huizen in. Op het eind moest ik stoppen en jawel hoor ... daar stond de grijze auto geparkeerd achter het huis.

Daarna reden we naar ons huis en Guus had nog wel een goede tip.

- 'Als je het vergeet waar Vigo woont, kijk je gewoon op de navigatie oma..., dat doet mijn papa ook!'

- 'Maar dan kan ik het toch ook aan jou vragen, Guus?'

- 'Ja, dat kan wel... maar dat is wel een beetje lastig vertellen. Dan moeten we er weer langsrijden...'

- 'Ik onthoud het wel Guus, oma is een slim meisje'.

- 'Maar soms kun je iets tòch vergeten...; ik vergeet ook wel eens iets en ik ben een slimme jongen...'

De keer erop dat ik Guus van school haalde, had ik een smal paadje gevonden tussen de huizen door om bij de auto te komen. 

- 'Ik weet iets leuks, Guus... We gaan hier tussen de huizen door!'

Guus keek alsof hij het maar niks vond, maar liep wel achter mij aan.

Toen we aan het eind waren en hij de auto op de parkeerplaats zag staan, riep hij:

- 'Dat noem je een sluiproute!'

De laatste keer moest hij, voordat hij in stapte, eerst serieus stenen zoeken die onder een schutting lagen bij de parkeerplaats. Hij had een heel rijtje uitgezocht en ik mocht er twee voor opa en twee voor mij uitzoeken. De rest nam hij ook mee; die waren voor papa en mama en Moos.

Later kwam hij erachter dat hij er eentje te weinig had! Daar baalde hij flink van, zo te zien.

Ik zei dat hij er wel eentje van mij mocht.

- 'Nee, dat hoeft niet hoor oma...' zei hij.

Gelukkig kon hij bij ons in het grind nog een vierde grote mooie steen vinden en die werd zorgvuldig bij de anderen gelegd.

De stenen voor opa in z'n crocs en die voor oma ook...

Moos (1,5 jaar) zegt nog niet veel woordjes, maar weet toch precies duidelijk te maken wat hij wil en wat hij niet wil. Het is een heel ander kind dan Guus. Blauwe ogen, lekker mollig, bijna altijd vrolijk.

Hij is een echt buitenkind, terwijl Guus het liefst binnen bezig is met lego of auto's, een spelletje of winkeltje speelt.  Maar ze zijn beiden vasthoudend en weten wat ze willen hoor...

Deze foto kregen we van onze schoondochter via Whatsapp, met als bijschrift 'de jongens moeten in bad...'

En Moos kan altijd eten en lust bijna alles, i.t.t. Guus ... 

De laatste tijd gaat Guus ook 'moeilijke woorden' gebruiken, die hij ergens heeft opgevangen.

Ik moet ze echt op gaan schrijven, anders vergeet ik ze.

Zo zei hij vorige week dat hij 'in principe nog wel meer druiven lustte..'

Heerlijk toch!