Gesprek

Een tijdje geleden schreef ik een berichtje over de communikaper, en daar kwamen best herkenbare reacties op. 

Daarna ging ik nadenken over de mogelijke oorzaken; waarom doet iemand dit?

En ik bedacht dat veel gesprekken ook niet in evenwicht zijn. Dat had ik natuurlijk al veel langer door, maar het kwam opnieuw onder de aandacht.

Ja, en wanneer is een gesprek in evenwicht?

De afgelopen weken heb ik na zitten denken over communicatie. 

Dat is een heel breed begrip en ik wil me eerst maar eens beperken tot gesprekken die we in de relationele sfeer met elkaar voeren in een klein groepje van 2-4 mensen.

Mijn ervaring is dat daar hele fijne gesprekken tussen kunnen zitten, waarbij je aan beide kanten het gevoel kunt hebben dat er oprechte belangstelling is voor elkaars leefwereld en de dingen die iemand bezig houden.

Echter, ik kan niet zeggen dat dit soort fijne gesprekken in de meerderheid zijn.

Het is toch heel vaak zò dat anderen veel en lang aan het woord zijn (en dan nog niet eens op de communikaper-manier ...) en dat je merkt dat er weinig belangstellende vragen jouw richting op komen.

Is dat herkenbaar voor jullie? Ik ben daar best benieuwd naar en zet het maar gerust in de reacties... Want het kan natuurlijk ook gewoon aan mij liggen!

Waar ik ook over na heb zitten denken: welke factoren spelen nu een rol in zo'n gesprek van 2-4 mensen, oftewel; hoe komt het dat het gesprek eenzijdig wordt, waarbij de één aan het woord is en de ander luistert en (non) verbaal kort reageert, maar niet de beurt krijgt...

Ik heb eigenlijk nog veel meer vragen en ik zoek daarbij ook naar antwoorden.

Er is ook best wat literatuur over te vinden.

Maar ik vind het fijn om jullie ervaringen in deze zoektocht te betrekken.

Mocht je nu liever niet via de reacties op mijn blog reageren, dan mag je natuurlijk ook mailen!

Communikaper

Ik had nog nooit van het woord 'communikaper' gehoord, maar kwam het tegen toen ik eens ging zoeken naar informatie over bepaald gedrag.

Je hebt het vast weleens mee gemaakt dat je iets vertelde aan iemand (of in een groep) en je bent nog niet uitgesproken of een ander haakte er meteen met een eigen verhaal op in en nam uitgebreid het woord.

In het ergste geval komt er niemand meer terug op jouw opmerking.

Ik maak het helaas best vaak mee en kan er soms kribbig van worden. 

Nog niet eens omdat ik dan mijn verhaal niet kan afmaken, maar ik vind het niet kunnen.

Toch zijn er mensen die het helemaal niet door hebben wat ze steeds aan het doen zijn. 

Soms zijn het praatgrage mensen, soms mensen die zichzelf graag horen praten.

Het gebeurt ook wel dat het mensen zijn die altijd leuke anekdotes weten en die dan uitgebreid beginnen te vertellen. Of ze weten gewoon veel van allerlei onderwerpen.

Maar het ergst zijn de mensen die altijd zelf in het middelpunt willen staan.

Ze vragen b.v. hoe je vakantie was... en als je dan kort aangeeft hoe het was, beginnen ze meteen uitgebreid over hun eigen vakantie te vertellen want daar was het hen om te doen!

Nog voordat je daar zelf naar kon informeren...

Er is een categorie mensen die altijd het gesprek naar zich toetrekt, en dat zijn dus communikapers! Ze weten niet van ophouden en soms hoor je een bepaald verhaal meerdere keren op een avond. Hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar het gebeurt en er wordt nog naar ze geluisterd ook.

Ik vermoed omdat het deels inponeert, maar vooral omdat mensen niet weten hoe ze het moeten ombuigen of afbreken. Je wil vooral niet onbeschoft lijken.

Maar ik denk dat een groot aantal communikapers zèlf onbeschoft is!

Eigenlijk ben ik er een beetje klaar mee. Als ik weer in zo'n situatie verzeild raak, probeer ik me bewust een houding aan te nemen alsof het me niet zo interesseert en zodra het kan, probeer ik er een draai aan te geven. B.v. door te zeggen 'maar even iets anders...' 

(tja, dan moet je natuurlijk wel intussen bedacht hebben wat je wil vragen of zeggen... en hoop je maar dat je niet weer een kwartier een verhaal moet aanhoren).

Maar je kunt zo het gesprek wel een andere richting opsturen.

Gemakkelijker is het als het bij iemand anders gebeurt. Iemand vertelt je iets en je haakt daar b.v. op in en dan is daar opeens de communikaper met een eigen verhaal... Vet irritant natuurlijk. Dan probeer ik me daarvan af te wenden (letterlijk en figuurlijk) en de aandacht weer terug te brengen naar degene die mij iets vertelde door een vraag te stellen.

Maar gemakkelijk is het niet en het vraagt ook wel wat oefening.

En soms zou je het liefst gewoon de botte bijl hanteren!

Het nut van niksen

Ik was op zoek naar leuke plaatjes in een oude Flow toen ik een artikel tegen kwam over 'het nut van niksen'. Er wordt nogal eens gedacht dat niksen zonde van je tijd is, maar niets is minder waar!

Nu hoef je het woord niksen niet perse helemaal letterlijk te nemen, want je kunt ook denken aan routinematige klusjes zoals afwassen, onkruid verwijderen, naar de wolken kijken, onder de douche staan, een kopje thee in je eentje drinken, of aan het strijken bent...

Het is gebleken (en is bewezen via MRI-scans) dat juist op de momenten van niksen je brein ongelooflijk actief wordt en er heel veel bloed naar de hersenen gaat.

Je gedachten gaan afdwalen en je gaat soort dagdromen in de zin dat je even heel ver weg kunt zijn met je gedachten.

En dat geeft niet alleen rust, maar ook nieuwe inzichten omdat we juist dan reflecteren op onszelf.

Of we komen op nieuwe ideeën... (bij mij komen ze als ik onder de douche sta)

Het verfrist jezelf om een poosje op de automatische piloot te vliegen en in de relaxstand te komen.

Ergens weten we dit ook allemaal wel, maar we gunnen ons er vaak niet de tijd voor.

Ik vond het een mooi artikel en het bevestigde wat ik al vaak heb ervaren.

Daarom vond ik het leuk om een aantal collages te maken rond dit thema!

En laat dat maken van collages nu ook heerlijk dagdromen zijn voor mij...

Hebben jullie een bepaalde plek waar je op nieuwe ideeën komt of gebeurt het tijdens een bepaalde routineklus?