Praatjes

Praatjes vullen geen gaatjes, zeiden ze vroeger. Daarmee werd bedoeld dat woorden niet helpen als er daden nodig zijn.

Toch zijn praatjes belangrijk! Een praatje lijkt iets kleins, maar kan een grote impact hebben.

Deze week is het zelfs de week van het praatje. (je vindt hier allerlei tips!)

We lopen met 'oortjes', maar horen minder en minder. En al helemaal niets van de omgeving. 

We scannen onze boodschappen en/of rekenen snel af bij de zelfscankassa. Ja, soms is dat handig, maar je mist ook iets...

Het lijkt wel of 'niemand' meer tijd heeft voor een praatje. We verschuilen ons achter die ellendige mobiel als we op de bus of trein staan te wachten of in de wachtkamer bij de arts zitten. Of als we de hond uitlaten. Nou, dat is toch eigenlijk te gek voor woorden!

En dan denken we nog op zo'n moment sociaal te zijn, want je leest toch een whatsapp bericht? 

Of je belt intussen iemand?

Geniet toch even van je hond (je mist belangrijke signalen van je hond en dit kan lijden tot stress) en kijk wat ie doet, snuif eens bewust de buitenlucht op en kijk om je heen. Maak eens een echt praatje met iemand die daar ook loopt...

Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat slechts een simpel praatje met een vreemde mensen tevredener maakt. Een kort babbeltje kan ervoor zorgen dat mensen zich minder eenzaam, veiliger en optimistisch voelen.

Al groet je maar degene die je tegenkomt... Gewoon even goedemorgen zeggen! En glimlach eens, probeer te stralen. Moet je kijken wat er dan gebeurt ...

Als het ijs gebroken is, kun je misschien een simpel praatje maken, een compliment geven...

Voorbeelden?

   0  Zo, uw tuintje ziet er weer piekfijn uit meneer...

   0  Mag ik wat tegen je zeggen? Wat een prachtige jas heb je aan...

   0  Goedemorgen, geen straf hè om met dit mooie weer op een bankje te zitten...

Er schijnen zelfs speciale babbelbankjes te zijn...

En ik las van een winkel die badeendjes bij de kassa hebben staan als gespreksstarter; die kun je in de koffiehoek op je tafel zetten ...

En het mooie is dat een praatje twee kanten op werkt; zowel jij als die ander knapt ervan op!

Wat zijn jouw ervaringen rond dit onderwerp?

Het Torenhuis

Je beleeft wat hoor, met kleinkinderen... Zo vindt Moos het superleuk om iets te verstoppen.

Hij had een uittrekbaar zaklampje van opa gepikt en was er mee weg gerend. Ik hoorde hem naar zolder gaan en dacht... 'dat komt wel...'

    Opa vroeg aan Moos toen hij naar huis ging 'waar is nu mijn zaklamp?' Moos zei dat die in de slaapkamer verstopt was. Nou, het is niet zo heel moeilijk om daar te zoeken; zoveel staat er niet en de verstopplekjes zijn beperkt. 

Maar we konden hem niet vinden. Blijkt dat Moos de zaklamp tòch op zolder had verstopt...

Tja, daar is geen zoeken aan! Maar op aanwijzingen van Guus is het toch gelukt; in één van de hobbylaatjes van oma. 

De doerakken houden ook van dingen uitproberen. Dus toen ze een doosje met blokbatterijen op tafel zagen liggen, gingen ze daarmee aan de knutsel...

Want je kunt ze heel leuk met die openingen aan elkaar klikken, wist je dat?

En wist je dat ze dan ook loeiwarm worden en het begint te stinken?

Maar nu over het Torenhuis...., dat opeens verdwenen was. Daar is Guus mee aan de wandel gegaan en toen ik het huis terug vond in de tuin vond hij het leuk om er een foto reportage van te maken.

Zo'n jongen toch...

Misleiding ...

Ik kan er soms toch zò van balen...! Zit je op Pinterest te struinen en kom je iets heel leuks tegen; je klikt de link aan en dan kom je ergens totaal anders!

Of je ziet een heel verleidelijk plaatje, zoals b.v. hiernaast.

Tjonge, dat zijn toch wel heel lieve popjes om te breien en ik kreeg er meteen zin in.

Dit is de link en dan zie je meteen dat het maar om 6 exemplaren gaat. En die lieve popjes zaten er niet bij hoor!

Oké, doll free patterns... we zullen eens kijken.

Nr. 1 is Malcolm en inderdaad een gratis patroon van Garnstudio.

Nr. 2 is een Gingerbread Couple, daar heb ik niet zoveel mee, maar het is wel gratis, zie hier bij Ravelry.

Nr. 3 zijn Ben en Velma newly wed dolls en de link verwijst naar een YouTube filmpje. Het blijkt te gaan om een rondbreimachine en een patroon van a-z heb ik niet gevonden.

Nr. 4 is een Happy Couple (bruid en bruidegom) en geen gratis patroon op Ravelry.

Oké, je valt je er geen bult aan, maar het klopt gewoon niet!

Nr. 5 Charles en Camilla in een gewone outfit; als je op de link klikt lijkt het alsof je het patroon kunt downloaden, maar als je verder gaat moet je wel even betalen...

Nr. 6 Twee gnomes met een link naar Ravelry en een prijskaartje...

Over misleiding gesproken!

Herkenbaar?

Published                12-09-26    8.22 AM

De (school)bel ...

DH had de eitjes opgezet om te laten koken, en toen ging de kookwekker af.

Dat ding maakt geluid als een schoolbel en meteen kwamen de herinneringen boven.

Hoe ging dat vroeger? Toen ik op de lagere school zat, was dat het signaal om het spel af te breken en in de rij te gaan staan (met tweetallen). Iedere groep had zo z'n vaste plek aan de zijkant van de school en de hogere groepen stonden aan de achterzijde opgesteld.

Het was dan wachten op de juf of meester die het sein gaf of de rij naar binnen mocht.

Ik herinnerde me onze juf van klas 1 (nu groep 3), die altijd in haar handen klapte en dan haar rechterarm recht vooruit stak en met een wat geaffecteerde stem ' twee rechte rijen' uitsprak, waarbij we dan kaarsrecht moesten staan en haar aan moesten kijken.

Ook DH was vroeger gewend om 'in de rij' naar binnen te gaan. 

Toen ik zelf juf werd (1983) was de school waar ik toen werkte dit ook gewend. Dus ik vond het ook niet raar, was het zo gewend, ook van mijn stagescholen.

Het geeft wat rust en orde voordat iedereen naar binnen gaat. De kinderen liepen, nadat ze jas en tas hadden opgehangen, ook stil het klaslokaal in. Ik kan het me nu bijna niet meer voorstellen...

Nadat ik een aantal jaren uit het onderwijs geweest was (toen onze jongens werden geboren en klein waren) en ik na 8 jaar weer op een andere school ging werken, verbaasde het me dat ze daar niet in rijen naar binnen gingen. Het was een grote school, met allemaal dubbele groepen. Nu waren er veel deuren/ingangen, dus was de binnenkomst toch nog enigzins te sturen. Maar er gebeurde van alles op de gang en soms liep het behoorlijk uit de hand. 

Toch was het een gezellige boel en kletsten de kinderen er heerlijk op los.

Natuurlijk kostte het even tijd om het grut stil te krijgen als ze eenmaal in het lokaal waren, maar ik had de regel 'deur dicht, mond dicht'. 

Toen we een andere directeur kregen, veranderde er veel. En o.a. dat naar binnen komen. 

Hij wilde weer ouderwetse rijen en stilte en rust en orde in de gangen. Tja..., dat was wel even schakelen... niet in het minst voor de kinderen.

Ik werk niet meer op die school, maar ik geloof dat de kinderen nog steeds op dezelfde manier naar binnen gaan.

Welke herinneringen hebben jullie hieraan en heb je er een mening over?