Praatjes

Praatjes vullen geen gaatjes, zeiden ze vroeger. Daarmee werd bedoeld dat woorden niet helpen als er daden nodig zijn.

Toch zijn praatjes belangrijk! Een praatje lijkt iets kleins, maar kan een grote impact hebben.

Deze week is het zelfs de week van het praatje. (je vindt hier allerlei tips!)

We lopen met 'oortjes', maar horen minder en minder. En al helemaal niets van de omgeving. 

We scannen onze boodschappen en/of rekenen snel af bij de zelfscankassa. Ja, soms is dat handig, maar je mist ook iets...

Het lijkt wel of 'niemand' meer tijd heeft voor een praatje. We verschuilen ons achter die ellendige mobiel als we op de bus of trein staan te wachten of in de wachtkamer bij de arts zitten. Of als we de hond uitlaten. Nou, dat is toch eigenlijk te gek voor woorden!

En dan denken we nog op zo'n moment sociaal te zijn, want je leest toch een whatsapp bericht? 

Of je belt intussen iemand?

Geniet toch even van je hond (je mist belangrijke signalen van je hond en dit kan lijden tot stress) en kijk wat ie doet, snuif eens bewust de buitenlucht op en kijk om je heen. Maak eens een echt praatje met iemand die daar ook loopt...

Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat slechts een simpel praatje met een vreemde mensen tevredener maakt. Een kort babbeltje kan ervoor zorgen dat mensen zich minder eenzaam, veiliger en optimistisch voelen.

Al groet je maar degene die je tegenkomt... Gewoon even goedemorgen zeggen! En glimlach eens, probeer te stralen. Moet je kijken wat er dan gebeurt ...

Als het ijs gebroken is, kun je misschien een simpel praatje maken, een compliment geven...

Voorbeelden?

   0  Zo, uw tuintje ziet er weer piekfijn uit meneer...

   0  Mag ik wat tegen je zeggen? Wat een prachtige jas heb je aan...

   0  Goedemorgen, geen straf hè om met dit mooie weer op een bankje te zitten...

Er schijnen zelfs speciale babbelbankjes te zijn...

En ik las van een winkel die badeendjes bij de kassa hebben staan als gespreksstarter; die kun je in de koffiehoek op je tafel zetten ...

En het mooie is dat een praatje twee kanten op werkt; zowel jij als die ander knapt ervan op!

Wat zijn jouw ervaringen rond dit onderwerp?

Babbeltje

Zo..., wij zijn al weer enkele dagen terug van vakantie en ik hoop binnenkort nog e.e.a. te laten zien van de mooie omgeving waar wij waren.

De wassen zijn gedraaid en alles ligt weer schoon in de kast. Morgen nog wat strijken en de caravan schoonmaken en dan zijn weer op orde.

Langzamerhand beginnen we weer in het gewone ritme te komen, al wil ik graag de zomer nog even vasthouden...

Nog even over de vliegenpoep, zie vorige blogbericht.

Ik durf niet zo goed chloor te gebruiken op het tafelzeiltje, maar wat gember kan ik wel proberen.

Intussen hadden we ook al een paar keer iets op de 'favoriete plek' neergelegd (een krant en een doosje) en dan zagen we de volgende morgen poepjes vlak ernaast. 

Dan ga je toch denken aan een soort aanvliegroute o.i.d.

Nou ja, er zijn grotere vraagstukken natuurlijk. Maar soms vallen dingen je gewoon op.

Wat ons ook opviel toen we terug van vakantie waren, was dat het gras flink gegroeid was.

Vooral achter, waar het een aantal jaren geleden is ingezaaid.

Het gazon aan de zijkant dat zo verschrikkelijk dor en bruin was geworden, heeft nog steeds droge plekken.

DH heeft vandaag kunstmest gestrooid en aangezien het nu lekker regent denken we dat het zich wel weer goed hersteld.

Het onkruid was in ieder geval flink opgekomen; in de perken en in het grind en tussen de stenen. Maar ja, wat wil je... zon en daarna regen... dat wil wel!

Zo, en dan ga ik nu jullie blogs langs want daar is de laatste dagen niets van gekomen.

Zo'n dag waarop je beseft dat het roer om moet...

Al weken zijn DH en ik moe en futloos. Hij begon met een verkoudheid, slijm op de borst en hoesten. Net als je dacht dat het de goede kant op ging, had hij weer een terugval. Niet ziek genoeg om in bed te liggen, maar niet fit genoeg om lekker in je vel te zitten en de dingen te doen die je anders doet.

Ruim een week later begon ik ook en ik lag twee dagen geregeld op bed. Daarna leek het over, maar niets was minder waar; ook bij mij was het jojo-en... 

Wat heerlijk als er tussendoor een 'energievolle' dag was en we probeerden echt dan niet over de top te gaan met dingen doen, maar op tijd even te relaxen.

Afgelopen dinsdag op woensdagnacht sliep ik voor het eerst weer eens heel goed en vast. Uitgerust kwam ik uit bed en ik had m'n plannetjes klaar!

Deze dag zou ik eens goed vullen en in blokjes verdelen. 

Er zijn verschillende dingen die (nodig) de aandacht moeten krijgen. 

Het onkruid tussen de stenen, wat planten die gesnoeid moeten worden, mijn wolvoorraad op orde brengen, het speelgoed opnieuw ordenen, eindelijk eens verder met mijn borduurboek, de bank en tafel op de veranda schoonmaken, en dan nog de bijna dagelijkse dingen als stofzuigen, blogland bezoeken, in mijn jaarboek werken, de creatieve bloghop opdracht afmaken, was draaien...

Ik ben altijd vroeg wakker en na het ontbijt begon ik om 7 uur met het uitwerken en stukje uitvoeren van de laatste fase van het borduurboek.

Om 8 uur ging ik me aankleden, de wasmachine aanzetten en stofzuigen.

Daarna was het tijd voor een toertje haken.

Toen ging ik naar buiten met een emmertje sop en maakte ik de meubels op de veranda schoon. Gelukkig hadden we zaterdag al geraagd en alle troep en bladeren weggeblazen.

Om half 10 zat ik aan de koffie en daarna hing ik de was op.

Daarna kreeg het klinkerpad het met mij aan de stok, zie hiernaast.
Tjonge, daar moet je best wat kracht voor zetten...

En we hebben nogal wat paadjes, dus zeker niet alles tegelijk maar stukje voor stukje.

Dan nog is lang niet alles weg, dit is nog maar het voorwerk.

Ik deed verdeeld over de dag steeds een half uurtje...

Intussen was ik ook lekker een uurtje op zolder aan het knutselen en maakte ik e.e.a. af.

Daarna heb je weer energie om met een schrapertje het achtergebleven onkruid los te krabben tussen de klinkers (ook hier stukje voor stukje) en te vegen met een harde bezem.

En zo ging het de hele dag door, maar tussen de middag ging ik wel even horizontaal hoor.

's Middags was het behoorlijk warm om met een fleecetrui buiten aan het werk te zijn en ik verwisselde 'em met een shirtje. Oeps, dat leek wel te heet gewassen... maar ik besefte maar al te goed dat mijn vetrolletjes deze winter zich hadden uitgebreid.

Dus daar moeten we toch ook mee aan de slag. Het klopt ook wel, de extra kilo's zijn er nog steeds niet af en dat moet wel. Dan voel ik me een stuk beter...

Nou, intussen hoop ik maar dat het nu gedaan is met die futloosheid. Want ik vond woensdag een hele leuke dag! Ik heb niemand gesproken en ben het pad niet af geweest, maar heb genoten.

Geen kippen meer ...

Tja, hoe zal ik eens beginnen...? Chronologisch maar...

DH kocht ergens in 2017 een Pipowagen met de bedoeling er iets leuks van te maken  t.z.t.

Nadat de Pipowagen al verschillende keren een andere plek had gekregen, werd hij in  2022 van het onderstel afgehaald en door een kraan verplaatst (dit kun je hier nog eens teruglezen) met het idee er een kippenhok van te maken. 

In april 2017 begonnen we met kippen houden, toen nog in een 'normaal' hok en ik blogde er met plezier over (klik hier als je het nog eens wilt bekijken).

Inmiddels zijn alle kippen dood, al een poosje hoor. Maar we droomden toch van een nieuw stel; 10 kippen en een haan. Ik had de namen al verzonnen. Alleen het 'huis' moest nog worden aangepast en opgelapt.

DH had vorig jaar al nieuwe dakbedekking aangeschaft en wilde deze week aan de slag gaan. Maar het dak bleek wel er-rug slecht. De spanten zijn gebogen en het triplex dat er tussen zit was helemaal verrot

Hij heeft nog geprobeerd met latten en multiplex het dak te vernieuwen, maar gaandeweg stond hij zich af te vragen wat ie nu eigenlijk stond te doen. De ramen en de deuren zien er ook niet meer uit...

En echt, hij had het allemaal willen doen, als we er zeker van zouden zijn weer kippen te nemen. Maar na dit nieuwsbericht hebben we besloten dat niet meer te doen.

"Maar er zit echt heel veel PFAS in die eieren. Als je pech hebt, kun je met drie eieren net zoveel PFAS binnenkrijgen als met een jaar eten en water drinken."

Ja, dat is toch echt niet leuk meer. Natuurlijk kun je een groot afdak maken, de kipjes binnen houden, het grondoppervlak verharden en met stro bestrooien... Maar het leuke is juist dat de kippen in de vrijheid kunnen scharrelen.

En ga nu eens al die eieren elke dag in de restcontainerbak gooien...

Geitjes dan? Nee, ook niet... Het is leuk, maar het is ook veel gedoe en we hebben er helemaal geen verstand van. In het weiland naast ons lopen vanaf april geiten en schapen en daar kunnen we ook van genieten.

En de Pipowagen heeft z'n beste tijd gehad. Ja, we hadden het eerder moeten aanpakken en nu is het te laat. DH gaat hem slopen en in stukken zagen en afvoeren.

Maar het doet wel een beetje zeer...

Januari babbeltje

En dan is het opeens alweer half januari...!

Even een terugblik op de afgelopen twee weken na oud en nieuw.

Wat was het geweldig dat we zo'n dik pak sneeuw kregen. Dat zijn we hier in het westen helemaal niet meer gewend.

Niet iedereen genoot daar evenveel van, want het brengt natuurlijk ook hinder mee.

Maar wat een leuke initiatieven waren er; diverse wedstrijden rondom sneeuwfiguren b.v.

En toen was daar de dooi-mist... Ik had het woensdagmorgen al eerder gezien, maar tegen half 9 rende ik weer naar buiten toen ik de zon zag!

Wat een nattigheid hadden we overal. Tegen de middag kringelde de waterdamp nog omhoog vanaf een stuk landbouwplastic dat (voorlopig) op een lager gedeelte ligt, zo mooi om te zien. Het waren net rookpluimpjes!

En ik ging eindelijk... (na 4 maanden) weer eens naar de kringloopwinkel. Ik had mezelf een verbod opgelegd omdat we veel teveel spullen krijgen en ik leverde dus eerst twee bigshoppers in. 

Maar er ging toch ook weer wat mee naar huis...

En opeens ben ik met weven begonnen. Ik had het wel eens vaker gedaan; kleine werkstukjes...

Maar ik zag weer iets leuks op Pinterest en kon de verleiding niet weerstaan. 

Takjes genoeg hier, want ik heb een hele zinken emmer vol staan en ik hoef ze maar op maat te zagen.

Guus en Moos zagen het ook en hadden ook wel zin om het eens te proberen.

Met deze kartonnetjes op maat zijn ze aan de slag gegaan. Een onderzettertje maken vonden ze wel leuk. Maar de spanningsboog is nog niet zo groot, dus werd de weefsessie hier gestaakt. Eens kijken of ze volgende week weer verder willen...

De 'strop' ...

In het vorige blogbericht liet ik een filmpje zien van de zwanen die bij ons in de sloot zwemmen.

Bijna aan het einde zie je een blauwe touwstrop die aan een boom hangt. 

Sommige lezers kregen daar een naar idee bij, maar dat was geenzins de bedoeling natuurlijk... 

Ik heb was foto's gemaakt om te laten zien dat het helemaal niet eng is, want de strop hangt laag.

Jaren geleden heeft DH dit touw in de boom gehangen zodat de buurkinderen over de sloot konden zwiepen (voet of voeten in de strop) en dat hebben ze altijd met veel plezier gedaan.

Net als bij alles; bij tijden werd er veel gebruik van gemaakt (ook door familie of vriendjes) en dan weer weken niet...

Onze buurman heeft al snel een hardhouten opstapje gemaakt aan zijn kant, want anders was de beplanting de dupe.

Toen wij het gras opnieuw hadden ingezaaid aan de kant (na het uitdiepen van de sloot) heeft hij ook aan onze kant zo'n mooi opstapje gemaakt.

Het blijft een leuk tijdverdrijf, vooral als er iemand natte voeten haalt of in de sloot valt.

Onze Guus heeft dat ook een keer gehad, en op dat moment was dat natuurlijk voor hem niet zo leuk, maar even onder de douche en je bent weer schoon. En we hebben altijd wel een setje kleren liggen...

Babbeltje over van alles ...

Elke keer als ik me voorneem om iets te gaan schrijven, denk ik 'eigenlijk moet ik even wachten totdat ik ... dat of dat af heb...'

Maar aangezien ik nog niets af heb en de tijd verstrijkt, tik ik toch maar weer even een berichtje.

De vorige keer liet ik mijn borduurwerk zien en kreeg ik veel verschillende tips van jullie.

Ik heb besloten om het werkje in te lijsten met passe-partout, maar het zal nog wel even duren voordat het zover is. 

Misschien vind je het gek; maar ik hang maar heel weinig op in huis. Ik houd gewoon niet van vol en vind één schilderij mooi genoeg. En dan nog een schemerlamp of zo en dat is het...

Mijn eigen werk hangt eigenlijk nergens, ik geef er niet om.

Het volgende borduurwerk dat ik af wil maken is Vakje per week, waar ik in 2017 mee begon.

Dit is nu de stand van zaken en zoals je ziet ga ik niet de hele lap gebruiken. Ik was van plan om er een tafelkleedje van te maken, maar ik twijfel nu. We gaan binnenkort een andere salontafel doen en daar wil ik helemaal geen kleedje op hebben.

Er liggen nog 2 borduurwerkjes te wachten om af gemaakt te worden en daarna maak ik alleen nog maar kleine borduurtjes, zo heb ik me voorgenomen en bepaal ik van tevoren wat ik er van wil maken.

Ik ben ook een kussen aan het haken, tenminste... de voorkant. Het idee is om een antracietgrijze kussenhoes te maken en het borduurwerk aan de voorkant eraan vast te zetten.

Eind september krijgen we een nieuwe bank en daar wil ik een aantal leuke kussens op hebben, dus ik kan nog even vooruit.

Misschien herinner je je nog dat ik een tijdje geleden een filmpje op mijn blog wilde zetten, maar dat dit maar niet lukte. Inmiddels heb ik het op een andere manier verstuurd vanaf de mobiel van DH en als het goed is zie je nu familie Zwaan bij ons in de sloot zwemmen.

Na de regen en de zonnige dagen is het gras weer flink gaan groeien. Reden voor de boer - die ons land pacht - om weer te gaan maaien. Ze komen tegenwoordig met groot materieel aanrijden hoor; het past nog maar net door het laantje met de wilgen...

En zo gaat dat dan met maaien... De klus is in een wip geklaard!

PS Het filmpje laadt niet... ik hoop het een andere keer opnieuw te proberen...

Even bijpraten

Het is al weer meer dan een week geleden dat ik een blogbericht plaatste. En niet dat het mòet..., maar ik was gewend om zo'n 3 keer per week iets te schrijven. En daar is de klad in gekomen; dat hebben jullie misschien wel gemerkt.

't Komt vast door het prachtige lenteweer, want dan zien de dagen er hier toch een beetje anders uit. Ik ga dan graag vroeg naar buiten, waar altijd wel iets te doen valt.

Alle ramen zijn weer gezeemd (9 stuks), die van de garage en schuur moet ik nog doen. Maar meestal ben ik met de plantjes bezig! Ik miste nog wat in het tuintje bij de brug en tussen al die Kattenkruid adviseerde Corrie om witte Verbena & IJzerhard te poten.

Toen we bij Welkoop waren, zag ik ze staan. Maar nu ben ik bang dat ik waarschijnlijk niet de goede, de winterharde heb... Nou ja, in elk geval staan ze al tussen al het paars.

We namen een heleboel plantjes mee en die staan inmiddels allemaal in potten of hangbakken. Wat kan ik daar van genieten en met liefde geef ik ze elke morgen en avond allemaal een beetje water.

Maar ik had vorig jaar ook nog gezaaid met Guus en die potjes zijn de hele winter buiten blijven staan. En nu weet ik niet meer wat het ìs! Ik denk dat het Stokroos is hierboven...

Maar wat is dit?

Het handwerken staat momenteel op een laag pitje, echt laag voor mijn doen. Er zijn zelfs dagen dat ik geen steek doe 😊

Na de spencer ben ik weer verder gegaan met het vestje voor de a.s. kleinzoon. Ik ben opnieuw begonnen, want het was veel te klein uitgevallen. Maar erg hard gaat het niet.

Intussen is Simon de zebra af en dat was een hele klus. Niet zozeer het haken, maar de details kostten veel tijd. Ik ben het nog niet zat om deze leuke beestjes te haken, maar het staat wel op een heel laag pitje.

Waar ik ook erg van geniet, is onze kleinzoons Guus (7) en Moos (4). Elke dinsdagmiddag haal ik ze om 14.30 uur uit school en dan zijn ze tot zo'n half 6/6 uur bij ons.

De ene keer gaat het beter dan de andere, maar meestal gaat het goed. Guus is een meester in het bespreken van dingen met Moos. En dat heeft als resultaat dat Guus toch zijn eigen ding kan doen en dat Moos op zijn manier een beetje mee doet, er naast speelt en ook plezier heeft. 

De papierhobby staat helemaal op een laag pitje. Ik doe eigenlijk alleen nog maar het Jaarboek en dat vind ik wel heel gaaf om te doen.

Intussen heb ik er een nieuwe hobby bij. Ik wilde het eerst niet noemen, want ik weet echt niet waar het op uit loopt... Maar ik ben een verhaal aan het schrijven, waarin ik allerlei problematiek verwerk. En daar heb ik echt lol in! Het is zo leuk om 'personen' te bedenken en neer te zetten, maar dan op een manier dat je niet helemaal kunt vatten hoe zo iemand in elkaar steekt. En verder gebruik ik alles wat los en vast zit qua dingen die ik mee maak of hoor of lees...

Nou, je snapt dat ik wel zoet ben...

Enne... ik lees jullie blogs wel hoor, maar reageren schiet er nogal eens bij in...

Communikaper

Ik had nog nooit van het woord 'communikaper' gehoord, maar kwam het tegen toen ik eens ging zoeken naar informatie over bepaald gedrag.

Je hebt het vast weleens mee gemaakt dat je iets vertelde aan iemand (of in een groep) en je bent nog niet uitgesproken of een ander haakte er meteen met een eigen verhaal op in en nam uitgebreid het woord.

In het ergste geval komt er niemand meer terug op jouw opmerking.

Ik maak het helaas best vaak mee en kan er soms kribbig van worden. 

Nog niet eens omdat ik dan mijn verhaal niet kan afmaken, maar ik vind het niet kunnen.

Toch zijn er mensen die het helemaal niet door hebben wat ze steeds aan het doen zijn. 

Soms zijn het praatgrage mensen, soms mensen die zichzelf graag horen praten.

Het gebeurt ook wel dat het mensen zijn die altijd leuke anekdotes weten en die dan uitgebreid beginnen te vertellen. Of ze weten gewoon veel van allerlei onderwerpen.

Maar het ergst zijn de mensen die altijd zelf in het middelpunt willen staan.

Ze vragen b.v. hoe je vakantie was... en als je dan kort aangeeft hoe het was, beginnen ze meteen uitgebreid over hun eigen vakantie te vertellen want daar was het hen om te doen!

Nog voordat je daar zelf naar kon informeren...

Er is een categorie mensen die altijd het gesprek naar zich toetrekt, en dat zijn dus communikapers! Ze weten niet van ophouden en soms hoor je een bepaald verhaal meerdere keren op een avond. Hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar het gebeurt en er wordt nog naar ze geluisterd ook.

Ik vermoed omdat het deels inponeert, maar vooral omdat mensen niet weten hoe ze het moeten ombuigen of afbreken. Je wil vooral niet onbeschoft lijken.

Maar ik denk dat een groot aantal communikapers zèlf onbeschoft is!

Eigenlijk ben ik er een beetje klaar mee. Als ik weer in zo'n situatie verzeild raak, probeer ik me bewust een houding aan te nemen alsof het me niet zo interesseert en zodra het kan, probeer ik er een draai aan te geven. B.v. door te zeggen 'maar even iets anders...' 

(tja, dan moet je natuurlijk wel intussen bedacht hebben wat je wil vragen of zeggen... en hoop je maar dat je niet weer een kwartier een verhaal moet aanhoren).

Maar je kunt zo het gesprek wel een andere richting opsturen.

Gemakkelijker is het als het bij iemand anders gebeurt. Iemand vertelt je iets en je haakt daar b.v. op in en dan is daar opeens de communikaper met een eigen verhaal... Vet irritant natuurlijk. Dan probeer ik me daarvan af te wenden (letterlijk en figuurlijk) en de aandacht weer terug te brengen naar degene die mij iets vertelde door een vraag te stellen.

Maar gemakkelijk is het niet en het vraagt ook wel wat oefening.

En soms zou je het liefst gewoon de botte bijl hanteren!

Het mysterie (vervolg 2)

Nou, ik ga maar verder waar ik gebleven was... De eerste twee afleveringen over het mysterie in de kelder kun je hier (klik) lezen.

Het was fijn om al jullie reacties te lezen! Ik had werkelijk geen idee dat sommige bloglezers dachten dat ik de boel in scène had gezet voor Guus.

Nee, het is hartstikke echt integendeel...

Misschien zijn muizen wel vies, maar ach ... En het gekke is dat we dus nergens keutels vinden of muizenpies...

Als eerste hebben we de tip van Albèrtje opgevolgd:
een metalen pannensponsje in de opening. 

En toen hadden we de kleine detective weer aan huis en hij zag rond de rookgas afvoerpijp nog wat ruimte....

De detective tas ging over de schouder en de materialen mee naar buiten. Guus zou dat wel even fiksen...

Ja, en toen moest er natuurlijk weer een verslag van deze observatie en actie gemaakt worden. Guus zit in groep 3 en zijn juf wil graag dat alle kinderen thuis elke dag even oefenen met lezen, en ik snap dat! Maar Guus heeft daar helemaal geen zin in, en vindt daar ook niets aan... Alleen als hij iets tegenkomt wat hij wil weten, dan leest hij.. en hij komt er dan meestal ook wel uit.

Maar ja, in deze detective-setting heb je zijn interesse wel!

Het is even goed kijken, want hij spiegelt sommige letters en het 6e woord is 'piepschuim' en het woord 'doekje' wordt nog zonder e achteraan geschreven, maar hoe leuk is dit...!

Helaas was Guus de achterliggende week ziek op mijn oppasmiddag, maar er zijn wel nieuwe ontwikkelingen te melden rond het mysterie!

Dat metalen sponsje (niet die van buiten die Guus aanbracht) wat je op de eerste foto ziet, is verdwenen. En het ligt niet in de kelder, dus aan de andere kant. En de andere kant is niet buiten, maar de kruipruimte onder de vloer en rondom de kelder.

Opa deed er maar weer snel een doekje in, maar ook dat was na een dag of wat foetsie.

Nu hebben we er een oud T-shirt ingepropt en hangt er nog een deel naar beneden. Zo kunnen we goed zien of er aan de andere kant gesjord wordt...

Intussen denken wij dat het echt geen muis is die hier aan het werk is...                                  Misschien is het wel een mol, of een rat... wie zal het zeggen?                                                                                                                                          Opa zal de kruipruimte in moeten gaan en daar met cement aan de buitenzijde van het gat de boel moeten dichtsmeren omdat je er van de kelderzijde bijna niet bij kan komen.                                                                                                                      Guus had nog wel een goede tip; een camera neerzetten... Misschien doen we dat nog wel, want anders weten we nooit welk dier er met een deel van onze voorraad is vandoor gegaan. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat opa de rat of de mol, of wat dan ook..., tegenkomt in de kruipruimte...

Het mysterie (vervolg)

Ja..., natuurlijk moest er een vervolg komen op deel 1. 

Het eerste wat Guus vroeg, toen hij weer bij ons kwam, was: 'heb je de muis nog gezien?'

Nee, we hebben helemaal geen muis gezien...

'Oma, kan het zijn dat de deur van de kelder open stond? En dat de kat een muis gevangen had en dat de muis toen in de kelder is verstopt?'

Ach nee jongen, dat denk ik niet...

Tja, daar sta je dan als kleine detective. Maar gelukkig kwam opa te hulp en die had wel een ideetje.

De kelder werd geïnspecteerd op gaten in de muur! 

En nu was dat niet zo moeilijk, want opa had in juli 2023 gaten geboord voor de koelleiding van de hybride warmtepomp (klik) en die waren best een beetje ruim.

Opa had een plannetje: hij stopte een blaadje in de ruimte om de flexibele buis en toen was het afwachten.

En na een dag of wat... jawel hoor... Het blaadje lag eruit en wat denk je?  

Een hele zak doppinda's leeg! Alles weg gehaald en geen kruimeltje achter gelaten...

Zie je het kleine scheurtje in de zak? 

Er lag ook een verspakket om goulashsoep te maken in de kelder op de grond.

En ook daar was er een gaatje en toen ik de paprika's bekeek zag ik kleine afdrukjes (van tanden?) en aan de wortel was ook een beetje gesnabbeld.

Maar ik denk dat de muizenfamilie dat toch te gezond vond!

Ik zeg nu wel muizenfamilie, maar dat weten we dus nog steeds niet zeker!

Eigenlijk zou opa dat gat eens moeten open graven aan de buitenkant, misschien dat we dan iets wijzer worden.

In gedachten zie ik daar een hele voorraadkamer vol chips en pinda's...

Want het kan toch nooit door één muisje allemaal zijn opgegeten.

Gelukkig was ome Henk bij ons aan het werk, en die had purschuim bij zich.

De gaatjes zijn gedicht en tot nu toe zijn er geen diefjes meer geweest...

Ja, dat schreef ik wel... Maar terwijl dit bericht nog niet was geplaatst, bleek de indringer zich een weg te boren aan de andere kant van de kelder, door het purschuim heen. We zagen korreltjes liggen en een kleine opening.

Dit zakje chips ligt als 'lokaas' op de grond en we checken het elke keer als we in de kelder komen. Tot nu toe is er niets mee gebeurd, maar ja... 

Opa heeft nu tijdelijk een doekje gestopt in de opening, maar er zullen toch andere maatregelen genomen moeten worden.

Morgen komt onze kleine detective weer en dan moeten we het er maar eens over hebben.

Hij heeft zijn dossier dan wel gesloten, maar het moet helaas toch weer heropend worden!

Mysterie

We hebben toch zò iets raars ontdekt op Eerste Kerstdag...

Onze oudste zoon Arthur met zijn vrouw Petra kwamen met Guus en Moos koffie drinken.

We namen er een stukje kerststol bij en de jongens wilden wel 'chipjes'.

Die liggen bij ons in de kelder, onderin de vakjeskast...

De jongens mochten samen een zakje gaan kiezen in de kelder, maar Guus riep even later dat er allemaal lege zakjes in de grote zak zaten!

Dat vond ik wel hèel raar, maar misschien maakte hij een grapje...

Opa ging even kijken beneden en riep dat het inderdaad zo was. Maar ja, opa kan je flink bij de neus nemen dus wilde ik het zelf ook wel even zien...

Niet te geloven zeg... een heleboel zakjes waren 'aangevreten'  en leeg, en nergens een spoor van een stukje chips te zien...

Guus had een kleine week geleden nog een zakje uitgekozen, toen hij uit school kwam. En omdat hij altijd zorgvuldig alles bekijkt voordat hij een keuze maakt, wisten we zeker dat de inhoud van de zak toen nog oké was.

Nu waren er slechts nog 4 zakjes intact. Tja, er viel dus nu weinig te kiezen.

Maar hoe raar is dit... Je denkt het eerst aan een muis, maar nergens zijn er keutels te zien in de kelder.

Wel zagen we wat kleine restjes van de zakjes... naast en achter de vakjeskast.        We hebben goed gekeken in alle onderste vakken (de kast heeft geen achterwand en staat tegen de muur aan), maar verder niets aan getroffen. Er liggen daar ook pinda's in een plastic zak en er lagen afbakbroodjes...

Nu hebben we maar een kleine detective in de arm genomen en hopen we dat hij het mysterie kan oplossen...

En hij had natuurlijk gèen idee dat de camera op hem gericht stond i.p.v. op de sporen...

 

                                                                                                                                                                                              Maar alles is keurig genoteerd en we hopen dat het mysterie binnenkort is opgelost!                                                        

De rommelmarkt

Het is alweer even geleden, maar Anita vroeg naar de Rommelmarkt van de kerk, die we de eerste zaterdag in september hadden.

Want ik had een heel aantal dekentjes en wandhangers voor de verkoop gebracht en nu wilde Anita natuurlijk graag weten of er ook iets daarvan verkocht was!

Hier komt onze Moos iets bij oma kopen...

Een kleine week voordat de verkoping zou zijn, werd ik gevraagd om bij de 'potten- en pannen - en servieskraam' te staan en ik vond dat wel leuk om te doen.

Mijn dekens zouden in een andere kraam liggen.

Maar dat liep echter anders, want eigenlijk was er geen plaats meer in die tweedehandskleding en plaids kraam voor mijn dekens. 

Het was eigenlijk een soort 'graaikraam' en daar wilden ze mijn dekentjes niet aan prijs geven. 

Nu had ik het geluk dat er een stukje 'straat' vrij was naast de kraam waar ik stond en daar hebben we toen op dozen de dekentjes uitgestald. 

Voor de kraam staat onze oudste zoon met Guus

De wandhangers kon ik aan de zijkant van de kraam hangen en overal hingen labels aan met prijs en afmeting.

Alhoewel er genoeg mensen waren die de dekens kwamen bekijken en belangstelling hadden voor de techniek, is er maar eentje verkocht. 

Ik geef toe; ze waren niet goedkoop... Maar er zit behoorlijk wat materiaal in en heel veel tijd. 

Dan vind ik een flinke woondeken voor € 55,- een redelijke prijs. De kinderdekentjes waren rond de € 30,- 

Van de wandhangers heb ik 4 verkocht, dat zijn dan toch leukere prijsjes voor rommelmarkt publiek.

Mensen kijken wel, vinden het ook mooi, maar kopen het toch niet. Sommigen twijfelen heel erg of dat hun (schoon) dochter nu juist die kleuren wel zou willen..., tja dat is ook lastig.

Vanuit de kraam waar ik achter stond is een kleine helft verkocht en bij elkaar tikt dat toch wel door.

De opbrengst van de totale rommelmarkt was ongeveer € 22.200,- en dat is een prachtig bedrag!

Alle kosten zijn daar al vanaf. De lootjes brengen altijd heel veel op en de meeste omzet wordt behaald met eten en drinken.

Dit jaar kon je ook een ritje maken in een Ferrari 488 Spider en een McLaren 720s. Om in de Cuba sferen te komen, reed er ook een klassieke Lincoln en een Ford Mustang rond. 

Dat kostte maar vijftien euro per persoon voor 20 minuten. Er is heel veel gebruik van gemaakt!

De helft van de opbrengst van de Rommelmarkt gaat naar Woord in actie,  Deze christelijke organisatie reist naar Cuba om daar mensen hulp te bieden waar nodig is. Naast de verspreiding van bijbels en ondersteuning van de predikanten bieden ze ook praktische hulp en psychosociale hulp.

Het was een hèel gezellige ochtend en ik vond het erg leuk om achter de kraam te staan. 

Maar het was natuurlijk leuker geweest als er een aparte kraam geweest was voor mijn eigen spulletjes, achteraf gezien. 

Toch denk ik niet dat ik dan meer van de dekentjes en wandhangers had verkocht. 

Het zijn gewoon geen artikelen voor zo'n markt. Iedereen is uit op kleine prijsjes of komt gezellig koffie drinken met iets lekkers erbij.