Een middagje Guus en Moos

Elke dinsdagmiddag haal ik Guus (8) en Moos (5) uit school om half 3 en dan zijn ze tot een uur of half 6, soms 6 uur bij ons.

Als we thuis komen gaan we eerst iets drinken en een koekje eten en daarna mogen de jongens zelf kiezen waar ze mee gaan spelen.

Op zolder hebben we 2 rijen gelabelde dozen staan waaruit ze kunnen kiezen.

Maar niet altijd hebben ze daar zin in of kunnen ze een keuze maken.

Dus meestal heb ik wel een plannetje achter de hand!

Wat de beide heren heel leuk vinden is een speurtocht. We doen dat met briefjes en vanaf het beginpunt worden ze van hot naar her gestuurd voor het volgende briefje. Ergens halverwege heb ik dan een opdracht en aan het einde iets leuks of iets lekkers.

Zo mochten ze deze keer in de keuken snoepstokjes maken met kaas, grillworst, druiven, stukjes appel en tomaatjes. Als ze daar mee klaar waren moesten ze opa gaan opzoeken buiten en mee naar binnen vragen, in de keuken een blinddoek omdoen en hem in zijn stoel brengen.

Daarna moest hij gaan raden wat ze in zijn mond stopten... Oh, wat hebben we gelachen, want hij houdt niet van puur tomaat... Maar hij had er 11 van de 12 goed en dat betekende smikkelen zoveel als je wilde. Want Guus en Moos hadden een aantal stokjes heerlijk gevuld.

Aan het einde van de speurtocht vonden ze een plastic tas met daarin speelklei en vormpjes en een potje met plastic attributen zoals hoeden, armen, voeten...

Ze hebben een hele tijd zitten spelen en leuk om dan het verschil te zien tussen beide jongens.

En nu willen ze elke dinsdagmiddag wel een speurtocht, maar dat doen we maar niet.

Afgelopen dinsdag had Guus zelf een plan gemaakt voor een buitenspeurtocht die hij voor elk van ons uitzette. Van tevoren had hij tekeningen gemaakt en kwam hij vragen wat onze lievelingskleur was en waar we erg van hielden...

Zelfs voor zíjn broertje Moos had hij een aparte speurtocht gemaakt. Daarom had hij verschillende kleuren stoepkrijt gebruikt.

Daarvoor moest Moos wel eerst uit bad komen, waar hij ruim twee uur had zitten spelen. Hij vindt dat zo leuk en komt er helemaal tot rust.

En daar gingen de broertjes dan...! Allebei in hun onesie en alvast klaar voor de nacht. 

Het duurde wel even voordat de speurtocht was uitgelopen. Intussen zaten wij met Arthur (onze oudste zoon en de papa van de jongens) al aan tafel met smart te wachten...

We aten Spinazie-pasta, dat hadden de jongens zelf gekozen! De borden waren in no time leeg...