De griet die je hier ziet, dat ben ik niet...
Een zelfportret zag ik niet zo zitten,
dus ben ik gaan zitten spitten.
Wat jaren terug schetste ik dit portret
en het heeft wel wat cachet...
Tja, de opdracht die heel vet bij mij knipoogt
Ik hoop maar dat Conny het resultaat gedoogd...
Kijk, het zat zo... Ik had een schetsje liggen dat vroeg om een keertje afgemaakt te worden.
Ik heb het plaatje nagetekend, maar weet niet meer waar ik het had gezien.
De potloodlijnen heb ik met een fineliner overgenomen en daarna ben ik gaan kleuren met aquarelpotloden.
Daarna ben ik met een klein penseeltje over de verschillende kleurvlakken gegaan en dat geeft een mooi waterverf resultaat.
Lijk ik er een beetje op? Nee hoor, niet echt. Ik heb wel blauwe ogen, maar juist een lang gezicht en mijn haarkleur was vroeger iets donkerder dan op de tekening. En gelukkig heb ik ook niet van dat soort lippen...
Ze is leuk! En dat ben jij ook!
ReplyDeleteWat fijn dat je dit projekt nu hebt afgerond. Van die kleuren wordt je vanzelf vrolijk. Wat heb je trouwens een mooie foto boven je blog.
ReplyDeleteIk vind het heel knap getekend. En nee, je lijkt er echt niet op, tenminste zoals ik je me herinner (weet je nog, die blogmeeting? Zo leuk!)
ReplyDeleteLeuk gedaan toch ! Ik was eigenlijk de knipoog helemaal vergeten !
ReplyDeleteMooi gedaan Elizabeth en dat dichten is een goede zet!
ReplyDeleteWat een lieve tekening! Super het gedichtje erbij!
ReplyDeleteAh, leuk, dat je deze keer meedoet! En precies wat Judy zegt: ze is leuk en dat ben jij ook ;-)
ReplyDelete