Kattenbende compleet

Het dekentje met de gehaakte poezen in C2C techniek is wel heel snel afgekomen. 

Meestal ben ik ergens halverwege een deken het een beetje zat en wil ik iets anders.

Op een later tijdstip pak ik het dan weer op en ga ik verder.

Maar met dit project was ik niet te stoppen en ging maar door en door... 

Het ging soms fout en dan moest ik weer een paar toeren uithalen. Dat diagonaal haken en van de teltekening in twee richtingen kijken vond ik best pittig, maar de uitdaging was daarom des te groter.

En het was ook zaak om al die losse kluwentjes uit elkaar te houden. Later gebruikte ik clipjes en breivisjes, maar dan nog werd het soms een bende.

De deken is gehaakt n.a.v. dit pixelplaatje, maar ik heb de kleuren wat veranderd en het patroon aangepast omdat ik een langwerpige deken wilde maken.

De afmetingen zijn inclusief de rand 80 bij 120 cm, precies goed voor M- dekentje voor Troostdekentje.

De deken is gehaakt met Royal en Saskia garen, 100% acryl en met haaknaald nr. 5.

De rand deed ik als volgt:

toer 1: (1 v tussen 2 blokjes, 2 lossen) herhalen

toer 2: (3 stokjes om de 2 lossen) herhalen

toer 3: op elke steek een vaste

In de hoeken haakte ik steeds wat extra steken.

En hier mag de deken even pronken...

Inmiddels vind ik het corner to corner (C2C) zò leuk, dat ik al aan de volgende ben begonnen!

Een beetje lente

We hebben al best vaak mooi weer gehad in Maart en dat zie je terug in de natuur. 

De grond is vochtig en als dan de zon zich laat gelden, gaat het hard. 

Erg veel bloeiend spul hebben we nog niet in de tuin, maar dat ligt aan de keuze voor onze vaste planten. Het is vooral onkruid dat welig groeit, vooral tussen de klinkertjes waar nu allemaal mosrandjes zitten. Dus ben ik elke dag wel een poosje bezig om dit onder controle te krijgen.

Maar onze schijnhulst laat zich van de mooiste kant zien met geurige witte kleine bloemetjes!

Verschillende pruimenbomen staan in de bloesem en ik houd mijn hart vast omdat er voor woensdag toch wel ruig weer wordt verwacht...

En dit appelboompje is ook al uitgelopen...

We hebben overigens van de herfst een aantal fruitbomen omgezaagd. Ze waren oud en ziek en gaven geen vruchten meer. We gaan ze vervangen door nieuwe zodat het boomgaardje toch compleet blijft.

Ook aan de zijkant van ons huis (wij noemen dat het oerwoud) heeft DH flink ingegrepen. Alles dreigde daar door elkaar heen te gaan groeien en de klimop nestelde zich om de bomen heen.

Maar de Viburnum ontwikkelt zich prachtig. We hebben er verschillende exemplaren van. Jammer dat we er zelf niet zoveel van zien omdat we niet zo vaak op dit smalle stukje achter de garage komen. Maar de buurvrouw kan er wel van genieten!

De (school)bel ...

DH had de eitjes opgezet om te laten koken, en toen ging de kookwekker af.

Dat ding maakt geluid als een schoolbel en meteen kwamen de herinneringen boven.

Hoe ging dat vroeger? Toen ik op de lagere school zat, was dat het signaal om het spel af te breken en in de rij te gaan staan (met tweetallen). Iedere groep had zo z'n vaste plek aan de zijkant van de school en de hogere groepen stonden aan de achterzijde opgesteld.

Het was dan wachten op de juf of meester die het sein gaf of de rij naar binnen mocht.

Ik herinnerde me onze juf van klas 1 (nu groep 3), die altijd in haar handen klapte en dan haar rechterarm recht vooruit stak en met een wat geaffecteerde stem ' twee rechte rijen' uitsprak, waarbij we dan kaarsrecht moesten staan en haar aan moesten kijken.

Ook DH was vroeger gewend om 'in de rij' naar binnen te gaan. 

Toen ik zelf juf werd (1983) was de school waar ik toen werkte dit ook gewend. Dus ik vond het ook niet raar, was het zo gewend, ook van mijn stagescholen.

Het geeft wat rust en orde voordat iedereen naar binnen gaat. De kinderen liepen, nadat ze jas en tas hadden opgehangen, ook stil het klaslokaal in. Ik kan het me nu bijna niet meer voorstellen...

Nadat ik een aantal jaren uit het onderwijs geweest was (toen onze jongens werden geboren en klein waren) en ik na 8 jaar weer op een andere school ging werken, verbaasde het me dat ze daar niet in rijen naar binnen gingen. Het was een grote school, met allemaal dubbele groepen. Nu waren er veel deuren/ingangen, dus was de binnenkomst toch nog enigzins te sturen. Maar er gebeurde van alles op de gang en soms liep het behoorlijk uit de hand. 

Toch was het een gezellige boel en kletsten de kinderen er heerlijk op los.

Natuurlijk kostte het even tijd om het grut stil te krijgen als ze eenmaal in het lokaal waren, maar ik had de regel 'deur dicht, mond dicht'. 

Toen we een andere directeur kregen, veranderde er veel. En o.a. dat naar binnen komen. 

Hij wilde weer ouderwetse rijen en stilte en rust en orde in de gangen. Tja..., dat was wel even schakelen... niet in het minst voor de kinderen.

Ik werk niet meer op die school, maar ik geloof dat de kinderen nog steeds op dezelfde manier naar binnen gaan.

Welke herinneringen hebben jullie hieraan en heb je er een mening over?

Beside the seaside

Slechts één keer eerder blogde ik over deze deken, die ik in de zomer van 2024 ben gaan haken. Hier kun je dat bericht zien en ik moest lachen toen ik daar mijn laatste zin las.

Tja, dat is niet meer gelukt!

Integendeel, het werk heeft heel lang stil gelegen. Nadat de strandhuisjes een dakje hadden, moest ik gaan nadenken over de lucht. De originele deken heeft eerst vogels en daarboven afwisselend vliegers en zonnen.

Die zonnen vond ik niet zo leuk en ik legde de deken weg totdat ik wist hoe ik het wilde aanpakken. Dat heeft even geduurd hè...

Maar nu ik een beetje in de 'afmaak modus' zit, haalde ik hem weer tevoorschijn.

Eerst moest ik bedenken hoe ik het nu uiteindelijk wilde en daarna moest ik nog het telpatroon maken. Dat doe ik gewoon in word met tabellen, kleurtjes en kruisjes...

Tjonge, ik wist gewoon niet meer hoe leuk Mozaïekhaken is! Het geeft ook zo'n mooi effect.

De deken was in een paar dagen klaar en toen duurde het nog maar een paar dagen voordat ik ook de enveloprand had gemaakt. Ik gebruik alleen vasten daarbij, geen stokjes.

De stranddeken heeft een flinke maat, 90 bij 140 cm en kan dus voor een L-deken naar Troostdekentje.

En nu? Sommige bloglezers vroegen het al bij de huisjesdeken...

Eerst verder met de Kattenbende deken en de Little Boy deken en tussendoor denk ik alvast aan iets nieuws...

Zwart-wit ... (creatieve bloghop 14)

Zo, deze keer was ik op tijd begonnen en ik had ook wel geluk, want ik wilde al langer iets uitproberen dat ik in een mapje had weggezet. 

En dat was een filmpje van Einat Kessler (je kunt het hier vinden), waarbij ze stap voor stap laat zien hoe je een zwarte art journal pagina kunt maken.

Ik nam een zwart vel papier i.p.v. een wit dat 'beinkt' moest worden en maakte er een eigen versie van. Het was fijn om te doen en het kon ook heerlijk in fasen gemaakt worden nadat ik de opzet klaar had.

En nu ben ik benieuwd wat de anderen hebben gemaakt. De linkjes vind je bij Conny.

Creatief bezig zijn

Soms heb ik zin om creatief bezig te zijn, maar weet ik niet hoe te beginnen. Ik ben benieuwd of jullie dat herkennen.

Ik voel de drang om iets uit te beelden, maar heb geen duidelijk beeld voor ogen.

Dan loop ik naar mijn hobbyruimte en voel ik aan de penselen, kijk ik naar de tubes verf, de bakjes met kleurpotloden, stiften, de bakjes met gekleurd papier...

Soms pak ik een boekje op en blader ik er in, maar meestal pak ik m'n tablet en zoek ik op mijn borden. Het leidt zelden tot iets...

Totdat..., ja totdat wat...? Zo af en toe springt er iets uit en dan weet ik het ook meteen en ga ik aan de slag. 

Maar eigenlijk is het gek; ik kom nl. zoveel leuke dingen tegen op jullie blogs en op internet en heel vaak zet ik die ook opzij in een mapje dat ik 'try' noem.

Maar dat mapje is een map geworden en dan kan ik er nog geen keuze uit maken.

Ik heb tegenwoordig vaker last van de hoeveelheid; die overweldigt me en ik word er zelfs onrustig van.

In dat opzicht is een challenge wel weer goed voor me omdat het onderwerp al richting geeft.

Vandaar dat ik me soms juist wel of juist niet aangetrokken voel tot het meedoen van een uitdaging. Zolang ik zelf allerlei ideeën heb en dingen wil maken, kan het me zelfs in de weg zitten.

Maar onlangs kwam ik hier bij Daphne een leuke pocket kaart tegen en daar ben ik toch even voor gaan zitten!

Het zag er gemakkelijker uit dan het was; de tapejes rechtplakken viel nog niet mee...

Waar ga jij wonen?

 

Ja, de huisjesdeken is af... En Moos en Guus vinden 'em helemaal leuk!

Hier zijn ze aan het overleggen waar ze willen gaan wonen.

Maar ze konden maar niet kiezen en wilden wel een heleboel huisjes...

Uiteindelijk hadden ze daar wel een oplossing voor; iedereen die zij leuk vinden mag in een huisje wonen. Tja, zo eenvoudig kan het zijn!

Het breien van de rand was nog wel een beetje een gedoe. Ik wilde hem persé met ribbels breien en niet haken omdat je dan een hele andere elasticiteit krijgt. 

Toen alle straatjes aan elkaar waren gezet, nam ik zo'n 22 steken per huisje aan de zijkant op. En aangezien er 9 straatjes zijn... pasten die steken maar nét op de naald!

En dan is de huisjesdeken Safe at Home toch eindelijk af. Nou ja, eindelijk... het is best snel gegaan voor zo'n grote deken. Ik heb het even opgezocht en ben in de eerste helft van December begonnen. Toen twijfelde ik nog en dacht misschien aan een kussen...

Maar ik ben blij dat ik voor een deken heb gekozen. En ik weet dat kinderen hem leuk vinden!