Een tijdje geleden schreef ik een berichtje over de communikaper, en daar kwamen best herkenbare reacties op.
Daarna ging ik nadenken over de mogelijke oorzaken; waarom doet iemand dit?
En ik bedacht dat veel gesprekken ook niet in evenwicht zijn. Dat had ik natuurlijk al veel langer door, maar het kwam opnieuw onder de aandacht.
Ja, en wanneer is een gesprek in evenwicht?
De afgelopen weken heb ik na zitten denken over communicatie.
Dat is een heel breed begrip en ik wil me eerst maar eens beperken tot gesprekken die we in de relationele sfeer met elkaar voeren in een klein groepje van 2-4 mensen.
Mijn ervaring is dat daar hele fijne gesprekken tussen kunnen zitten, waarbij je aan beide kanten het gevoel kunt hebben dat er oprechte belangstelling is voor elkaars leefwereld en de dingen die iemand bezig houden.
Echter, ik kan niet zeggen dat dit soort fijne gesprekken in de meerderheid zijn.
Het is toch heel vaak zò dat anderen veel en lang aan het woord zijn (en dan nog niet eens op de communikaper-manier ...) en dat je merkt dat er weinig belangstellende vragen jouw richting op komen.
Is dat herkenbaar voor jullie? Ik ben daar best benieuwd naar en zet het maar gerust in de reacties... Want het kan natuurlijk ook gewoon aan mij liggen!
Waar ik ook over na heb zitten denken: welke factoren spelen nu een rol in zo'n gesprek van 2-4 mensen, oftewel; hoe komt het dat het gesprek eenzijdig wordt, waarbij de één aan het woord is en de ander luistert en (non) verbaal kort reageert, maar niet de beurt krijgt...
Ik heb eigenlijk nog veel meer vragen en ik zoek daarbij ook naar antwoorden.
Er is ook best wat literatuur over te vinden.
Maar ik vind het fijn om jullie ervaringen in deze zoektocht te betrekken.
Mocht je nu liever niet via de reacties op mijn blog reageren, dan mag je natuurlijk ook mailen!